جامعه ،آب و کار می خواهد

0

بشر در جامعه نیازمند رفاه مطلوب است تا مانند یک انسان شایسته، زندگی کرده و از منابع طبیعی خدادادی که حق او در این جهان است بهره مند گردد؛ اما متأسفانه می بینیم که در جوامع محروم دنیا و مخصوصا در کشورمان ایران برخی از مناطق محروم کشور مانند خوزستان و سیستان و بلوچستان از آسایش و سلامتی نسبتا مطلوب زندگی هم برخوردار نیستند و گرفتار فقر و بی آبی و خشکسالی می باشند. براستی چرا باید این گونه مناطق که با وضعیت بسیار بد و اسفبار معیشتی روزگار را سپری می کنند، همواره دچار بحران شدید فقر و بیکاری و بی آبی باشند ؟! لذا این مسئله یعنی بحران بی آبی و بیکاری در استان خوزستان و سیستان و بلوچستان، شرایط ناگوار و بسیار ناهمواری را برای جامعه و کشور ایجاد خواهد کرد که به نفع جامعه نخواهد بود ،زیرا این موضوع باعث می شود که بر اثر بی آبی، فقر و بیکاری در جامعه بیداد کند و اقتصاد کشور که نیمی از درآمد نفتی و کشاورزی و اقتصادی خود را از آن مناطق به دست می آورد دچار معضل و اختلال شده و در نهایت جامعه به سوی یک آنارشی و ویرانی پیش رود .

باید باور کنیم که در حالت عادی وضع اقتصاد کشور خوب نیست و حال نرمالی ندارد و با این وضعیت ،مناطق محروم کشور نسبت به مرکزیت شهرهای دیگر ایران از شرایط بد و بدتری برخوردار هستند و مردم آن سامان حالشان خوب نیست و از مسئولان محترم می خواهند که آنها را هم دریابند و از یاد نبرند و در طوفان گرفتاری های سیاسی و مملکتی خویش به باد فراموشی نسپارند ، چرا که این مردم نجیب و رنج کشیده در این استان های محروم و بسیار ضعیف از لحاظ اقتصادی (ولی ثروتمند و بی بهره) سال هاست که با مصیبت فقر و بی آبی دست و پنجه نرم کرده و فریاد سر می دهند ، اما گوش شنوایی بدهکار نیست . آیا می دانید اگر این واقعه بی آبی و فقر و بیکاری در جوامع محروم ما بیداد کند و روند فوق افزایشی به خود گیرد چه خواهدشد ؟! آیا می دانید اگر بر اثر بی آبی خشکسالی به نقطه اوج خود رسد،حیات منطقه به خطر می افتد و زمین ها تشنه و رو به ویرانی روند که البته تا حدود زیادی رفته است ،چه خواهد شد؟ آری ، در صد بیشتر مردم را جوانان در مناطق محروم کشور تشکیل می دهند و اگر این جوانان بیکار شوند، روی به شغل های نافرجام و کاذب آورده (که بیشترشان روی آورده اند) و از سر ناچاری به قاچاق و سوختبری و‌کولبری روی می آورند و یا تصمیم به مهاجرت می گیرند ؛ بایستی به مشکلات آن سامان و نقاط محروم رسیدگی شود تا استعداد جوانان آن دیار نابود نشود و بایسته و شایسته است تا مسئولان امر در پی ریشه یابی این معضل بزرگ ،یعنی بی آبی و بیکاری در آن نقاط باشند . چرا می گویند آب مایه حیات هست ؟ برای اینکه جان آدمی به آب وصل است و نباتات و انسان از آب تغذیه می کنند و این آب است که به زمین ریشه می دهد تا جانداران از خاک و گیاهان تغذیه کنند .بایستی مدیران با این معضل و مشکلات مردم و اعتراض های آنان نسبت به این گونه مشکلات، منطقی و مسالمت آمیز برخورد کرده و در پی نجات مردم از این بحران باشند ؛ باید محرومیت زدایی را از آن استان ها آغاز کرده و رنگ و آبی به آن نقاط محروم بخشید و نیروی کار و زندگی را به آنها باز گرداند . جامعه نیازمند روحیه زندگی ست ،نیازمند برخورداری از شرایط مطلوب است تا از حقیقت هستی زندگانی بهره مند گردد.

«شهراد شاهرخی طهرانی»

تحلیلگر مسائل اجتماعی

نظر خود را با سایرین در میان بگذارید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.